Ronde van Vlaanderen

Is dit een hoogdag of niet? Jazeker, wie dit nog nooit heeft gedaan kijkt vol angst uit naar de dag des oordeels.


In een zotte bui had ik mij ingeschreven kort na nieuwjaar. We zouden onze grenzen nog eens verleggen.

Gisterenmorgen om 5.30u zat ik al pasta te eten achter het stuur. Ik wou en zou vroeg aan de start staan. Blijkbaar waren er nog die dit idee eigen waren. Ik was tegen 6.45u aan de start en er stonden al een hoopje (200?) wachtenden voor. Gelukkig konden we tegen kort na zevenen starten. Men had mij al gezegd dat het er in het begin rap aan toeging. MAAAAR ik zou mij niet laten doen, doseren en rustig rijden. Ewel, daaa gaa nieeet. Je moet wel mee. Anders rij je daar alleen in de wind. Dus al snel zag ik eind de 30 km/u in zicht komen. Amai. Gelukkig zijn daar die lichten. Effe ademen en erna proberen een rustiger groepje te vinden. Dat lukte uiteindelijk. Jammer dat er nerveus werd gereden. Remmen, optrekken, remmen, ... veel energie verspelen.


Eerste bevoorrading Torhout. Lekkere bananen, ooohhh leuk Meli koekjes,... fiets, fiets, fiets.
Tweede bevoorrading Desselgem. "Dorp van de ronde, DESSELGEM" werd er in vol ornaat door één of andere charmezanger gezongen. Bananen: oei er zijn er geen meer, peperkoek: geef maar, meli koekjes: als het echt moet? Net na Waregem werd de eerst puist beklommen nl. Nokere berg. De benen zatten goed. Ik kon vlot aansluiten. Dan maar stillaan richting Oudenaarde. De volgende was Den Ast. Nog nooit van gehoord. Gelukkig zonder kasseien.

Dan eindelijk het echte werk. De heuvelkes van ... Na al dat relatief vlakke werk (ik voelde nog goede benen) begon ik het wat hoog in m'n bol te krijgen blijkbaar. MAAAAAR al snel kwam ik met m'n zogezegd goede benen terug op de grond. De Kluis die anders lekker te verteren is, begon wat oprispingen te geven. Kalm blijven was de boodschap. Ik moest gewoon voldoende eten en drinken. Dat deed ik dan ook samen met proberen recuperen.

De patersberg lag er al bij al droog bij dus boven geraken was niet zo'n probleem. De Koppenberg dan was niet te doen. Hij lag veel te glibberig. De rest heb ik allemaal goed kunnen oprijden. Molenberg: met je banden tussen de kasseien schieten. Ik haat kasseistroken!!!! T'waren er weer genoeg voor dees jaar.

Tegen dat ik de muur moest oprijden, kon ik op adrenaline rijden. Er was al niet zoveel volk meer en je kon dus perfect naar boven sjiezen. Boven stond er redelijk veel volk je toe te juigen dus mocht je zeker niet afstappen. De bosberg was dan de letste in de rij. Ontlading alom, nog 13km licht dalend parcours en we zijn er.

Daar lag ze dan, de eindboog in Ninove. Je kijkt er zolang naar uit en dan is het gepasseerd. Bère, zeg ik dan. En wa heeft Pouckie nog gedaan, ewel in m'n stinkende vuile kleren gewoon een frituur binnengestapt en n'een middelmatigen met cocktail besteld. Met een cola welliswaar, nog een beetje snelle suikers. Sullen maar. Dan met de taxi (dank u vrouwke) naar huis en met een mega smile in slaap vallen. Op naar het volgende doel....

E3-Prijs

In volle voorbereiding naar de Ronde toe moest ik eens de bergskes gaan verkennen. Wat is er dan beter dan de E3-Prijs voor de liefhebbers rijden. Met de uurwisseling in de benen was ik om 6.40u al op weg naar Harelbeke. De eerste 8km waren een feit.

Al na 5km kon ik het niet laten om verkeerd te rijden. Samen met nen Hollander volgenden wij de plaatjes van de Konstrukt Glas rit die volgende week wordt gehouden. Lap, 5km erbij. Nu, t'was training.

De eerste klim was in Edelare, direct werden de klimmers van de tjolders gescheiden. Ik kon me ergens tussenin vasthouden. Was het nu de snowboard reis die in de benen zat of niet, ik ging voor geen meter vooruit. En dan nog maar te zeggen dat ik pas aan km 50 was. Oeijejoei, da beloofde.

Gelukkig kon ik lekkere confituurkes met bananen eten na La Houpe. Vol goede moed vloog ik er terug in maar al snel liep alle energie terug uit de benen. Hoeveel mensen kunnen je inhalen in zo'n rit? Ewel, ik denk dat ze me allemaal ingehaald hebben. Dan maar puur op karakter? Zeker dadde en de heuveltjes bleven gezapig voorbijkomen. Boigneberg = te doen. Eikenberg=... te doen. Taaienberg= miljaar, afzien. Kapelberg=ben ik die tegen gekomen?, Patersberg= mijn favoriet, zonder problemen naar boven gesjiest. Blijkbaar zijn de korte steile hellingen mijn ding. Maar tussen de bergen door, .... ingehaald worden.... niet kunnen aansluiten bij peletonnetjes... dan maar alleen blijven rijden.... wind.... Tot aan de Kluisberg was het alleen in de wind rijden.

Tiegemberg: de laatste helling.... en dan met lekkere zijwind naar Harelbeke terug. Gelukkig begon ik de eindmeet te ruiken en gaf me dit nieuwe energie. Dan maar lekker in een groepje genesteld tot aan de eindmeet. Ploinggg... wat hoor ik in m'n wiel? Miljaar, een spaak kapot op de meet. Dan maar met een spaak minder terug naar huis. 165km verder kon ik moei en met serieuze rugpijn m'n fietske aan de haak hangen... k'heb hem eigenlijk gewoon in de garage op de grond laten staan... t'ging niet meer.

Filosofisch schrijven kan ik niet maar je zult wel begrijpen dat ik serieus heb afgezien. Moe, te weinig getraind,... wie zal het zeggen. Hoe zullen we dat volgende week klaarspelen om 265km te rijden en 18 hellingen te overwinnen. We zien wel. KARAKTER heet dat. Allèh, als de rug mee wil, gaan we er voor. Volgende week meer info....

Fietsen in de winter

Jajah, t'is leuk al die sneeuw. Inderdaad maar als sportman heb ik toch liever wat veiliger wegen. Nu, t'is niet anders dus moeten we ons aanpassen.

De MTB heeft al goed z'n diensten bewezen deze winter. Vorige week was de eerste fietstraining met een lekker ontbijt. Ik zie het wel zitten dit seizoen. Morgen de 2e training: der ligt nog wat sneeuw maar de grote wegen zijn toch wel redelijk droog. Nu hopen dat er geen ijsvorming is.