In een zotte bui had ik mij ingeschreven kort na nieuwjaar. We zouden onze grenzen nog eens verleggen.
Gisterenmorgen om 5.30u zat ik al pasta te eten achter het stuur. Ik wou en zou vroeg aan de start staan. Blijkbaar waren er nog die dit idee eigen waren. Ik was tegen 6.45u aan de start en er stonden al een hoopje (200?) wachtenden voor. Gelukkig konden we tegen kort na zevenen starten. Men had mij al gezegd dat het er in het begin rap aan toeging. MAAAAR ik zou mij niet laten doen, doseren en rustig rijden. Ewel, daaa gaa nieeet. Je moet wel mee. Anders rij je daar alleen in de wind. Dus al snel zag ik eind de 30 km/u in zicht komen. Amai. Gelukkig zijn daar die lichten. Effe ademen en erna proberen een rustiger groepje te vinden. Dat lukte uiteindelijk. Jammer dat er nerveus werd gereden. Remmen, optrekken, remmen, ... veel energie verspelen.
Eerste bevoorrading Torhout. Lekkere bananen, ooohhh leuk Meli koekjes,... fiets, fiets, fiets.
Tweede bevoorrading Desselgem. "Dorp van de ronde, DESSELGEM" werd er in vol ornaat door één of andere charmezanger gezongen. Bananen: oei er zijn er geen meer, peperkoek: geef maar, meli koekjes: als het echt moet? Net na Waregem werd de eerst puist beklommen nl. Nokere berg. De benen zatten goed. Ik kon vlot aansluiten. Dan maar stillaan richting Oudenaarde. De volgende was Den Ast. Nog nooit van gehoord. Gelukkig zonder kasseien.
Dan eindelijk het echte werk. De heuvelkes van ... Na al dat relatief vlakke werk (ik voelde nog goede benen) begon ik het wat hoog in m'n bol te krijgen blijkbaar. MAAAAAR al snel kwam ik met m'n zogezegd goede benen terug op de grond. De Kluis die anders lekker te verteren is, begon wat oprispingen te geven. Kalm blijven was de boodschap. Ik moest gewoon voldoende eten en drinken. Dat deed ik dan ook samen met proberen recuperen.
De patersberg lag er al bij al droog bij dus boven geraken was niet zo'n probleem. De Koppenberg dan was niet te doen. Hij lag veel te glibberig. De rest heb ik allemaal goed kunnen oprijden. Molenberg: met je banden tussen de kasseien schieten. Ik haat kasseistroken!!!! T'waren er weer genoeg voor dees jaar.
Tegen dat ik de muur moest oprijden, kon ik op adrenaline rijden. Er was al niet zoveel volk meer en je kon dus perfect naar boven sjiezen. Boven stond er redelijk veel volk je toe te juigen dus mocht je zeker niet afstappen. De bosberg was dan de letste in de rij. Ontlading alom, nog 13km licht dalend parcours en we zijn er.
Daar lag ze dan, de eindboog in Ninove. Je kijkt er zolang naar uit en dan is het gepasseerd. Bère, zeg ik dan. En wa heeft Pouckie nog gedaan, ewel in m'n stinkende vuile kleren gewoon een frituur binnengestapt en n'een middelmatigen met cocktail besteld. Met een cola welliswaar, nog een beetje snelle suikers. Sullen maar. Dan met de taxi (dank u vrouwke) naar huis en met een mega smile in slaap vallen. Op naar het volgende doel....
